Mycie rąk jest ważne!

                                                Gdzieś na wewnętrznym, w słoneczny piątek

ma ta historia zwykły początek:

w małej dyżurce pani Gabrysia

kolejny dyżur zaczyna dzisiaj.

 

Pani Gabrysia jest pielęgniarką,

ma śliczny uśmiech, głowę na karku,

czysty mundurek i dłonie zwinne,

i to spojrzenie – takie niewinne.

 

Ta pielęgniarka swą pracę lubi,

kart ze zleceniem nigdy nie gubi,

wkłuć się potrafi tak ekspresowo!

A dla pacjentów ma miłe słowo.

 

Myślicie – bajka. Fikcja! Oszustwo!

Wszak pielęgniarka to żadne bóstwo…

Ot, zwykła babka w zwyczajnej pracy.

Jesteście w błędzie. Już wam tłumaczę.

 

Na drobnych dłoniach pani Gabrysi

toczy się życie – nie tylko dzisiaj.

Setki bakterii na nich bytują,

całkiem bezpiecznie tutaj się czują.

 

Pod rękawiczką siedzą cichutko,

mają tam ciepło – całkiem milutko.

Zaraz, za chwilę zaczną się mnożyć,

bo chcą kolonię wielką założyć.

 

Taka kolonia to jest marzenie!

Będzie z niej sepsa lub zakażenie.

Za moment znajdą jakąś ofiarę,

rzucą się na nią, będą koszmarem…

 

Kogo wybiorą? Któż to odgadnie?

Który z pacjentów wygląda ładnie?

Senior z cewnikiem, pani z wenflonem?

Ach, może sepsa skończy się zgonem!

 

Lecz nie jest głupia nasza Gabrysia

i życie ludzkie ratuje dzisiaj!

Bo gdy odejdzie już od pacjenta

o kilku rzeczach dobrze pamięta.

 

Choć rękawiczki są ważne w pracy,

nie trzeba chyba długo tłumaczyć,

że gdy je zdejmie, do kosza wrzuci

trzeba bakterii życie ukrócić.

 

I pielęgniarka: młoda, czy stara

proste czynności wykona zaraz:

By uratować pacjentów życie

najpierw wykona dokładne mycie.

 

Według procedur umyje dłonie,

wytrze ręcznikiem, co wilgoć wchłonie,

dyżurkę szybko omiecie wzrokiem.

I dezynfekcja - kolejnym krokiem.

 

Bakterie zdechły, pacjent zdrowieje.

Nam pozostaje mieć wciąż nadzieję,

że Hania, Zosia, a nawet Krysia,

też ręce myją – tak, jak Gabrysia.

 

I wiecie – tutaj ulga ogromna,

że ta Gabrysia – kobietka skromna,

o tych drobiazgach co dzień pamięta:

i w dni powszednie, także od święta.

 

Chociaż dłonie ma spracowane,

choć często nocki są nieprzespane.

To ona kocha tę pracę swoją.

A dla pacjentów wciąż jest ostoją.